Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii
Publikacja DU/2023/1939 · stan na 16.08.2023
Tekst publikacji źródłowej, nie potwierdzone aktualne brzmienie. Późniejsze zmiany nie są tu nałożone.
art. 30
1. Na wniosek przedstawiciela ustawowego, krewnych w linii prostej, rodzeństwa lub faktycznego opiekuna albo z urzędu sąd rodzinny może skierować niepełnoletnią osobę uzależnioną na przymusowe leczenie i rehabilitację.
2. Czasu przymusowego leczenia i rehabilitacji nie określa się z góry, nie może on być jednak dłuższy niż 2 lata.
3. Jeżeli osoba uzależniona ukończy 18 lat, przed zakończeniem przymusowego leczenia lub rehabilitacji, sąd rodzinny może je przedłużyć na czas niezbędny do osiągnięcia celu leczenia lub rehabilitacji, łącznie nie dłuższy jednak niż określony w ust. 2.
4. Postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, toczy się według przepisów o postępowaniu w sprawach nieletnich.
Oryginalne brzmienia źródeł, także późniejszych niż wybrana data. Bez automatycznej oceny zastosowania i bez ujednolicenia ich późniejszych zmian. Wykaz może być niepełny.
Wyniki: 18 z 18 · Publikacje: 3
DU/2023/1939 · Pozycje: 1
przepisy przywołane poza tekstem jednolitym
2. Podany w załączniku do niniejszego obwieszczenia tekst jednolity ustawy nie obejmuje art. 23–26 i art. 33 ustawy
z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2600 oraz z 2023 r.
poz. 403), które stanowią:
„Art. 23. W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kara pozbawienia wolności nie
została wykonana, do osób warunkowo zwolnionych oraz osób odbywających karę pozbawienia wolności stosuje się
przepisy ustawy zmienianej w art. 1 o warunkowym zwolnieniu w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Art. 24. 1. Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się do kar
prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do kar
prawomocnie orzeczonych po wejściu w życie niniejszej ustawy.
Art. 25. Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy
zmienianej w art. 1 o przedawnieniu w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
Art. 26. 1. Przepis art. 75a ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do spraw, w których postanowienie, chociażby
nieprawomocne, o zamianie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę ograni-
czenia wolności albo grzywnę zostało wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. W wypadku zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę na podstawie
art. 75a ustawy zmienianej w art. 1, zatarcie skazania następuje z upływem okresów wskazanych w art. 107 § 4 i 4a tej
ustawy.”
„Art. 33. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 października 2023 r., z wyjątkiem:
1) art. 1 pkt 14, 67 lit. c, pkt 68 lit. c oraz art. 9 pkt 11 i 12, które wchodzą w życie z dniem 14 marca 2024 r.;
2) art. 10 pkt 1–6, 12, 13 i 17, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2026 r.”.
Marszałek Sejmu: E. Witek
Do pacjentów objętych programem leczenia substytucyjnego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy
stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
1. Zezwolenia na leczenie substytucyjne wydane na podstawie art. 28 ustawy zmienianej w art. 1 stają się z dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy zezwoleniami na prowadzenie leczenia substytucyjnego w ramach programu leczenia
substytucyjnego, o których mowa w art. 28 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2. Podmioty lecznicze prowadzące leczenie substytucyjne w ramach programu leczenia substytucyjnego przed dniem
wejścia w życie niniejszej ustawy są obowiązane dostosować się do wymogów określonych w art. 28 ust. 2 ustawy, o której
mowa w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Dotychczasowy Centralny Wykaz Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym z dniem wejścia w życie niniejszej
ustawy staje się Centralnym Wykazem Osób Objętych Leczeniem Substytucyjnym w rozumieniu art. 28g ust. 2 ustawy
zmienianej w art. 1.
Wnioski, o których mowa w art. 28g ust. 5 ustawy zmienianej w art. 1, mogą być składane niewcześniej niż po
upływie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
1. Do postępowań, o których mowa w art. 40a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a dotyczących podmiotów lub jednostek, o których mowa w art. 24
ust. 4–4b i art. 40a ust. 1a tej ustawy, lub w przypadku, o którym mowa w art. 40a ust. 1b tej ustawy, stosuje się przepisy tej
ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
2. Zezwolenia, o których mowa w art. 40a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, wydane przed dniem wejścia w życie
niniejszej ustawy w stosunku do podmiotów lub jednostek, o których mowa w art. 24 ust. 4–4b i art. 40a ust. 1a, lub w przypadku, o którym mowa w art. 40a ust. 1b tej ustawy, wygasają z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Do wygaśnięcia zezwoleń, o których mowa w ust. 2, nie stosuje się art. 162 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691).
Kara, o której mowa w art. 32 pkt 4 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, orzeczona
przed lub po wejściu w życie niniejszej ustawy, od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stanowi karę, o której mowa
w art. 32 pkt 3 ustawy zmienianej w art. 1, w wymiarze 25 lat pozbawienia wolności.
W sprawach, w których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy kara pozbawienia wolności nie została
wykonana, do osób warunkowo zwolnionych oraz osób odbywających karę pozbawienia wolności stosuje się przepisy
ustawy zmienianej w art. 1 o warunkowym zwolnieniu w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
1. Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. Przepisy rozdziału IX ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do kar prawomocnie orzeczonych po wejściu w życie niniejszej ustawy.
Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej
w art. 1 o przedawnieniu w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, chyba że termin przedawnienia już upłynął.
1. Przepis art. 75a ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się do spraw, w których postanowienie, chociażby nieprawomocne, o zamianie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na karę ograniczenia
wolności albo grzywnę zostało wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
2. W wypadku zamiany kary pozbawienia wolności na karę ograniczenia wolności albo na grzywnę na podstawie
art. 75a ustawy zmienianej w art. 1, zatarcie skazania następuje z upływem okresów wskazanych w art. 107 § 4 i 4a tej
ustawy.
1. Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepis art. 191 § 3 ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym.
2. Do czynów popełnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisu art. 193 § 2 ustawy zmienianej
w art. 1 nie stosuje się.
1. Przepis art. 12 § 4 ustawy zmienianej w art. 9 stosuje się do przestępstw popełnionych po wejściu w życie
niniejszej ustawy.
2. Przepisy art. 55 § 1 oraz art. 330 § 2 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się w sprawach,
w których postanowienie prokuratora nadrzędnego o utrzymaniu w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania przygotowawczego zostało wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Do zdań odrębnych do orzeczeń wydanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy w sprawach o przestępstwa
lub przestępstwa skarbowe stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym.
4. Przepisy art. 213 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się w sprawach, w których
postępowanie karne zostało wszczęte po wejściu w życie niniejszej ustawy.
5. Przepisy art. 266 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się do poręczeń majątkowych,
których przedmiot przyjęto lub odmówiono jego przyjęcia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
6. Przepis art. 387 § 2 ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu dotychczasowym stosuje się w sprawach, w których
otwarcie przewodu sądowego nastąpiło przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
7. W sprawach, w których akt oskarżenia wniesiono przed wejściem w życie niniejszej ustawy, sąd właściwy do rozpoznania sprawy według przepisów dotychczasowych pozostaje właściwy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w tej sprawie.
Przepisy art. 16 i art. 17 ustawy zmienianej w art. 17 stosuje się do spraw, w których wniosek skazanego został
złożony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.
Do niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy postępowań prowadzonych na podstawie
ustawy zmienianej w art. 10, z wyłączeniem wszczętych i niezakończonych postępowań w przedmiocie udzielenia przerwy
w wykonaniu kary, stosuje się do ich prawomocnego zakończenia przepisy ustawy zmienianej w art. 10 w brzmieniu
dotychczasowym.
Do sprawcy czynu, o którym mowa w art. 197 § 3 pkt 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym,
jeżeli czyn ten został popełniony przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej
w art. 18 w brzmieniu dotychczasowym.
Przepis art. 8 ustawy zmienianej w art. 20 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą stosuje się do orzeczeń Sądu
Najwyższego wydanych po wejściu w życie niniejszej ustawy.
